Truskawki sąsiada

Zakończony niedawno sezon truskawkowy przypomniał pewną historię, która w przenośni może się odnosić do naszych nie tylko kolejowych realiów. Historia ta dotyczy dwóch sąsiadów, którzy na swoich małych działeczkach hodowali tytułowe truskawki, choć każdy z nich w inny sposób i z odmiennym efektem.

Było sobie dwóch sąsiadów, których działki płot rozdzielał prowadząc do współzawodnictwa. Nie trudno się domyśleć, iż miało ono wiele aspektów a jednym z nich było uprawianie truskawek. Pierwszy z sąsiadów był bardzo skrupulatny i dokładny, co było wyraźnie widać na działce. Poszczególne jej części były oddzielone krawężnikami, każda uprawa miała swoje miejsce a jej rozprzestrzenianiu broniły wspomniane krawężniki. Nad tym wszystkim górowały pergole i misternie budowane altanki. Działka ta była oczkiem w głowie właściciela, który dumnie patrzył na wzniesioną małą architekturę. Z kolei drugi z sąsiadów miał działkę bardziej dziką, nie więził roślin w okowach betonu, lecz wyznaczał granice naturalnymi drewnianymi płotkami. Działka nie wyglądała tak imponująco jak jego sąsiada, lecz odznaczała się bujną roślinnością która stwarzała przyjazne środowisko nie tylko dla ludzi ale również lokalnej fauny licznie reprezentowanej przez ptaki.

Tak się również złożyło, iż obaj sąsiedzi hodowali truskawki i jak nie trudno się domyśleć obaj podeszli do tego w zupełnie inny sposób. Pierwszy z sąsiadów dbał o estetykę i posadził truskawki na równych grządkach starannie odmierzonych według sznurka. Dbał o swoje sadzonki wręcz z nadgorliwością tępiąc wszelakie chwasty oraz regularnie podlewając. Niestety walcząc o estetykę wyrywał również młode pędy, które jak to w przyrodzie bywa nie chciały rosnąć według linijki. Z kolei drugi z sąsiadów posadził truskawki w dosyć dowolny sposób , w miejscu gdzie była odpowiednia wilgotność a następnie usuwał jedynie chwasty pozwalając sadzonkom rosnąć w ich naturalny sposób.

Odmienne podejścia do upraw z latami pokazały które jest właściwe. W pierwszym roku obaj sąsiedzi mieli podobne wyniki, w drugim również, lecz już trzeciego roku zaczęły się różnice, ponieważ drugi z sąsiadów dzięki dodatkowym młodym roślinkom miał większe zbiory. Podczas gdy drugi zbierał koszyk truskawek dziennie, to pierwszy nie chcąc utracić wizerunku trzymał owoce przez wiele dni posiadając nikłe zbiory. Te różnice nasilały się latami aż pewnego roku stare sadzonki pierwszego sąsiada już nie wydały plonów i zakończyły swój naturalny cykl, natomiast drugi z sąsiadów cieszył się dalszymi zbiorami, które zapewniały już młode roślinki choć pierwotne również zakończyły swoją wegetację.

Oprócz jasnych różnic w zbieranych plonach warto również podkreślić wkład pracy jaki pierwszy z sąsiadów włożył w nienaturalną uprawę. Godziny spędzone na pieleniu, podlewaniu itd. prowadziły jedynie do spadku efektywności uprawy i ostatecznego ich zakończenia poprzez posianie trawnika. Z kolei drugi z sąsiadów prowadził uprawy w naturalny sposób pozwalając by jednocześnie rosły stare jak i nowe roślinki. Oczywiście również tutaj pierwotne sadzonki zakończyły swoją wegetację, jednak dzięki młodym uprawy trwały dalej.

Można by zapytać jaki ta działkowa opowiastka ma związek z transportem? Otóż patrząc na moje wcześniejsze wpisy można trafić na ten, w którym przybliżam problemy z wiekiem pracowników spółek kolejowych w Polsce. Patrząc na zawarte tam dane można bardzo wyraźnie odnaleźć podobieństwa z pierwszym wymienionym sąsiadem. Lata „wycinania” młodych z naborów doprowadziły do wielu problemów. Po pierwsze na kolei brakuje obecnie świeżego spojrzenia. Kolej rządzona od lat przez jedną grupę osób wykazuje wszelakie oznaki zatwardzenia, które dobitnie pokazało uwolnienie PR, gdzie po latach „niedasizmu” spółka zaczęła działać w zupełnie nowy świeży sposób. Oczywiście problem ten dotyczy również bardziej szeregowych pracowników, którzy także wykazują brak zrozumienia do nowej technologii a nie trudno zauważyć, iż zatrudnienie młodych osób pozwoliłoby wyeliminować ten problem.

Skoro już wiemy do którego z sąsiadów jest podobna polityka kadrowa, to warto przypomnieć sobie jak się zakończyła taka uprawa – zamiast truskawek pojawił się trawnik... . Mając to na uwadze zastanówmy się do czego dalszy izolacjonizm kolei doprowadzi? Tak, dalsza kontynuacja tej polityki może doprowadzić do poważnego paraliżu transportu szynowego w Polsce, ponieważ w pewnym momencie nie tylko zabraknie pracowników ale również zabraknie wiedzy, którą ci pracownicy posiadają.

Jednak mimo wszystko kolej nie jest najbardziej zatwardziałą organizacją w kraju. Owszem zmiany kadrowe są wcielane z oporami, jednak mimo wszystko  większość kolejarzy nie jest typem przyspawanych do stołka i w momencie osiągnięcia odpowiedniego wieku przejdą na emeryturę, przez pewien czas pracując jeszcze na pół etatu i przyuczając młodszych. Niestety jest w Polsce jeszcze jedna instytucja a w zasadzie bardzo liczne grono podobnych, gdzie wszelakie awanse odbywają się „po trupach”, czyli vacat pojawia się w momencie śmierci jego wykonawcy i bynajmniej nie jest tu mowa o kościele, gdzie za wyjątkiem Papieża wszyscy pozostali duchowni przechodzą na emeryturę i istnieje (jeżeli tak to można określić) „ścieżka kariery”.

Każdy z nas może zobaczyć jakim „hodowcą truskawek” jest nasz szef czy w większych firmach kadrowiec. Bowiem tak jak w uprawie truskawek tak też w polityce kadrowej naturalnym procesem jest zmiana i sztuczne jej zamrażanie może mieć bardzo negatywne efekty. Wartość nie stanowią tacy sami ludzie lecz właściwa mieszanina różnych charakterów, czasem nawet skrajnie odmiennych, bo tyko taki układ pozwala być ciągle na czasie.